Keuzes

Haar telefoon bleef maar gaan, zenuwachtig werd ze ervan. Ze had dit moment al zo lang voorbereid en dan juist nu op dit cruciale moment werd ze gestoord. Ze keek de hotelkamer rond, ze zag de lege flessen sterke drank liggen en de overvolle asbak. Ze keek naar zichzelf in de spiegel. Ze zag een klein en bang meisje zitten. Haar blonde haar viel in vette strengen langs haar gezicht en haar mascara liet zwarte strepen achter. Ze keek op haar telefoon wie haar had gebeld. Het was haar beste vriendin. Ze kon haar nu echt niet terug bellen want dan durfde ze nooit door te zetten. Ze keek naar haar pols waar een rood puntje zichtbaar was, daar had ze de punt van het mes gezet en doorgedrukt totdat ze uit haar roes was gerukt door de ringtoon van haar telefoon. Verdomme, ze stond op en stak een peuk aan. Terwijl ze diep inhaleerde dacht ze aan alles en iedereen die ze achter zou gaan laten. Haar vader en moeder, haar broers en zusje. Mijn zusje is toch nog te jong om dit te begrijpen dacht ze. Papa wilde mij toch nooit dus die is waarschijnlijk alleen maar opgelucht. Misschien zullen ze in het begin wel verdrietig zijn maar na verloop van tijd zijn ze eraan gewend en zijn ze mij misschien wel dankbaar dat ze nu nooit meer ongerust over mij hoeven te zijn.

Ze drukte haar peuk uit en liep naar het raam. Ze zag auto’s voorbij razen en mensen op weg naar hun afspraken of hun gezin. Iedereen heeft een doel in het leven maar zij niet. Zij heeft nooit een doel gehad in dit leven, Ze zwierf maar een beetje rond, kwam verkeerde mensen tegen, mensen die haar pijn hadden gedaan. Mentale pijn maar ook fysieke pijn. Het enige wat ze ooit heeft gewild is veiligheid en liefde. Die twee dingen had ze altijd nagestreefd. Ze is naar ze op zoek gegaan maar vond alleen maar pijn en verdriet. Hoe vaak heeft ze zich niet weer herpakt en is weer door gegaan, hoe vaak is ze niet gekwetst maar dacht dat ook voor haar er een beter leven zou komen. Maar nu, nu had ze er geen kracht meer voor, ze kon eenvoudigweg niet meer. Ze wilde ook niet meer, ze was uiteen aan het vallen en kon niet meer in elkaar gezet worden, ze was klaar.

Ze liep naar het bed en ging liggen. Ze pakte de fles Jack en begon te drinken, ze dronk totdat ze begon te kokhalzen. De drank begon zijn werk te doen, ze voelde zich al langzaam warm worden. Ze leunde opzij en pakte het mes. Ze keek er eens goed naar, het blikkerde in het licht. Aan het puntje zat een druppel bloed, ze keek er naar en depte het op met haar vinger. Ze werd misselijk en kotste al de drank uit die ze de afgelopen uren tot zich had genomen. Haar telefoon ging nog een keer, ze keek er naar en toen naar het mes. Ze wist dat ze nu een beslissing moest nemen. Stoppen of doorgaan. Ze was nooit een opgever geweest, ze ging altijd door. Ze keek naar haar telefoon en nam een keuze……………

Dit is geen autobiografisch stuk, er komen elementen uit mijn leven in voor maar deze keuze heb ik nooit hoeven maken. I love life.

Blunders

Op verjaardagen of andere gezellige familie bijeenkomsten, zijn er altijd wel een paar standaard verhalen die rondgaan. Misschien gaat het bij jullie thuis wel over ome Jan die te diep in het glaasje had gekeken op kerstavond en daardoor zo in de opgetuigde kerstboom donderde.      Of misschien wel over tante Tonnie die van het toilet afkwam met haar rok in haar oversized grannypants. Maar al dit soort verhalen beginnen vaak met : “Wisten jullie al dat”…….. of “Weet je nog toen”………!     Ik heb ook een paar van die verhalen op mijn naam staan, aangezien ik één van de grootste, zo niet dé grootste, blunderaar in mijn familie ben.

Mijn moeder vindt dit verhaal dan ook erg amusant. Ik liep als 13 jarig meisje, vol in de puberteit, dus jongens waren erg interessant (nog steeds trouwens maar dat is een ander verhaal) met mijn moeder in één of ander pretpark.      Het was warm dus we namen een ijsje.  Zoals ik van jongens houd, zo houd ik ook van eten dus ik nam twee bolletjes met een flinke dot slagroom.  Toen viel mijn 13 jarige puberoog op twee zeer appetijtelijke jongens.  Achteraf vraag ik me af hoe appetijtelijk ze werkelijk waren maar op dat moment was ik zeer onder de indruk van ze.  Ik keek, zij keken ook. Ik bracht het ijsje naar mijn mond (dacht ik) en wilde een hapje nemen. Maar in plaats van dat ik het ijsje naar mijn mond bracht, duwde ik het ijsje zo mijn gezicht in…… ja mensen, mijn gezicht!   Hoe ik heb gereageerd, geen idee want dat heb ik waarschijnlijk verdrongen. Maar ik ken mezelf ondertussen een beetje en ik denk dat ik een tomaat op mijn nek had en boos op mijn moeder ben geworden. Mijn moeder kon er natuurlijk niets aan doen maar in die tijd had mijn moeder het altijd gedaan, sorry mam.

Ik heb nog een verhaaltje die ik jullie niet wil onthouden. Ik was nog maar 10 jaar of iets in die trant.  We waren op Schiphol, op weg naar Griekenland. Mijn moeder had mij mijn eigen backpack rugzakje omgedaan. Ik was in die tijd nog maar een klein hummeltje. Ik weet niet wat ik wilde doen of waarom ik het deed maar ik vond het nodig om met het backpack rugzak te gaan hurken ????  Door het gewicht van de rugzak viel ik naar achter en bleef heel mooi wiegen op mijn rugzak. Hebben jullie het beeld voor je? Want je kunt het vergelijken met een schildpadje die op zijn rug is gevallen en die niet meer op z’n pootjes kan komen. Mijn moeder vond het HILARISCH, nog steeds trouwens, want ze gaat steeds stuk als ze het verhaal hoort/vertelt.

Ik heb nog honderden verhalen zoals hierboven geschreven. Heb je wel eens iemand uit een pashokje zien vallen met haar broek op haar enkels omdat ze dacht dat ze tegen het muurtje stond, maar dat muurtje was het gordijntje. Of dat er weer iemand mee naar huis kwam om verzekeringspapieren in te vullen omdat ik dacht dat ik wel met mijn ogen dicht tussen de auto’s kon fietsen. Of dat mijn moeder zegt, “Bo kijk uit voor die plas’ en dat ik er frontaal in viel, en tot op het bot verkleumd raakte?

Maar weet je, dit maakt mij zo Bo, dat ik niet zonder mijn blunders zou kunnen.

RaaR

Ik ben een beetje raar. Ik kan er niets aan doen, nou ja misschien wel, maar ik wíl er niets aan doen. Ik omarm mijn eigenaardigheden en heb ze lief want deze eigenaardigheden horen nu eenmaal bij mij en als ik ze niet zou hebben zou ik maar saai zijn.

Ik zal openen met een voorbeeld van één van mijn eigenaardigheidjes die ik toevallig wél zou kunnen missen omdat deze mij -om het maar te zeggen zoals het is- mij gigantisch voor lul laten staan. Ja mensen, ik zeg het gewoon waar het op staat, voor LUL.  Ik heb iets met accenten. Geen accenten op een jas of iets in die trant, nee, accenten in taal. Ik val nu éénmaal als een sucker voor accenten, niet alle accenten, dat dan weer niet.

Ik was laatst in een bar en kwam in contact met een man, gewoon een man. Donker haar donkere ogen en rond de 1.80, wel leuk maar niet bijzonder of zo. Maar wat deze man had waardoor ik direct het gevoel had om de kilo’s vlinders uit te kotsen die druk fladderden in mijn maag, hij kwam uit Oekraïne met bijbehorend accent. Ik had het gevoel in een Russische maffia film te zitten. Met elk woord wat hij uitsprak, raakte ik meer in vervoering. Waarom? Ik heb echt geen idee.

Ik heb dit trouwens ook met parfum bij mannen. Wanneer er een exemplaar voorbij loopt met Roma of Aqua di Gio van Armani dan voelt het alsof ik in een lift sta die met 200 km/u naar beneden suist.

Maar ik ben ver afgedwaald van mijn oorspronkelijke onderwerp: Accenten. Dat ik iets heb met accenten okay,  iedereen heeft wel zijn rare dingetjes toch.  Ik hoor jullie denken “maar Bo, je zou voor lul komen te staan toch?” Nou, het punt met accenten is namelijk ook dat ik ze overneem. Dat Russische accent, dat laat ik dan weer liggen, maar zet mij twee maanden (lees dagen) met Surinamers, Amsterdammers, Rotterdammers of Belgen.   Ik neem het allemaal over. Het rare is, als ik ergens niet tegen kan zijn het wel van die blonde dames (of brunettes het is mij om het even) die omgaan met Antilianen of Marokkanen en die dan opeens met zo’n zwaar accent gaan praten.   Dan denk ik: “kom op dames stel je niet zo aan en doe maar gewoon dan doe je al…….” Jullie begrijpen het.

Maar ik doe blijkbaar precies hetzelfde !!! Niet overdreven of zo maar toch. Ik ben een aantal jaar geleden van Rotterdam naar Breda verhuisd en binnen een aantal weken (wederom lees dagen) sprak ik al met een zachte ‘g’. Ook mijn rollende ‘r’ was ineens verdwenen. Waar ik eerst het woordje ‘hoor’ uitsprak als hoorrrr, sprak ik dat nu uit als hoorg, tot grootte hilariteit van mijn zus. Dit valt dan nog mee maar als je je nog maar 1 dag in België bevindt met vriendinnen en je spreekt ineens met een Belgisch accent dan ben je toch wel de clown van de dag (volgens mijn vriendinnen).   Zo ook toen ik een tijdje samenwoonden met een groep Surinaamse meiden. Binnen afzienbare tijd sprak ik met een Surinaams accent. Nou kun je mij als veel zien maar ik kan echt niet doorgaan als Surinaamse, dus jullie begrijpen dat ik zwaar voor lul stond en het ergste was dat ik het niet eens door had.

Ondertussen heb ik het redelijk onder controle, af en toe floept er nog wel eens een accentje door maar in elk geval niet meer zoals vroeger. Dus met deze woorden sluit ik af ‘dank jullie voor het lezen van mijn tori en ik ben loessoe’

Edje en Etje

Versuft deed hij z’n ogen open terwijl een zonnestraaltje probeerde door de gordijnen heen te dringen. Zijn blik was gericht op het plafond, een plafond dat er uitzag zoals de meeste. Er hing een typische lucht in de kamer, een aroma van diverse luchtjes maar hij kon het nog niet goed bevatten.

Of toch wel, het was een mengsel dat hij ook op zijn smaakpappillen proefde: parfum, sigaretten, wijn, whisky, geen van allen hinderlijk aanwezig maar wel overduidelijk doorgedrongen tot zijn zintuigen. Zijn hoofd voelde zwaar aan en hij snakte naar koffie en een sigaret. En dan die droge mond, zijn tong leek aan zijn verhemelte vastgeplakt.

Hij schrok, zijn hart bonsde in zijn keel……waar was hij? Hij durfde geeneens te kijken, waar was hij beland? Vaag kwamen er wel allerlei beelden naar boven, maar zijn geest was nog te wazig om er een betekenis aan te geven. Heel voorzichtig keek hij naar links en zijn oog viel op een donkere en weelderige haardos. Hij herkende dat haar, maar waarvan dan eigenlijk. Het was overduidelijk het haar van een vrouw en haar rug lag dicht tegen hem aangedrukt. Alsof ze zich veilig en geborgen wilde voelen tegen zijn lichaam. Maar ook hij voelde zich warm en behaaglijk. Dit moest wel een kanjer zijn! Zijn bewustzijn kwam met vlagen terug, zeker toen hij een bepaalde druk op zijn borst bemerkte. Hij herkende die druk enigszins maar nu moesten zijn ogen nog die richting opgaan om te zien wat of wie die druk veroorzaakte. Ook hier een weelderige haardos van een brunette maar nu kon hij ook een deel van het gelaat aanschouwen: een profiel van een beeldschone vrouw die heel ontspannen lag te slapen op zijn borst. Een arm lag om zijn middel geslagen en hield hem stevig vast.

Was hij in het paradijs beland, was dit nu de hemel? Was hij dood dan? Voorzichtig kneep hij zich in zijn wang maar dat deed pijn. Hij leefde dus maar waarom was hij nu hier? Ingesloten door 2 bevallige brunettes in een slaapkamer die hij niet kon thuisbrengen. Een schok ging door hem heen. Verdomd, hij was toch getrouwd met een mooie en liefdevolle vrouw en hij woonde hier helemaal niet. En waar waren zijn kinderen, oh my god, wat gebeurde er toch allemaal. Hij voelde zich zeker niet ongemakkelijk en verre van beroerd maar het kwam hem allemaal erg onwennig voor.

Voorzichtig probeerde hij overeind te komen en hij liet het hoofd van de brunette voorzichtig op het kussen naast hem zakken. De arm zat stevig om zijn middel en toen hij probeerde deze ook aan haar kant te leggen hoorde hij een binnensmonds gemompel. Jezus, hij herkende die stem, er schoten allerlei flitsen door zijn hoofd en hij zag een wirwar van gezichten, hoorde gesprekken die hem een geluk makend gevoel gaven en zag nu beide gezichten voor zich. Hij was verliefd op deze vrouwen maar niet zoals de meesten zouden vermoeden. Verliefd op hun persoonlijkheid en humor, op hun warme en eerlijke opmerkingen en op hun innerlijke en uiterlijke schoonheid. Maar hij besefte direct dat zij ook gelukkig getrouwd waren dus waarom lag hij nu hier. Was hij gek geworden?

Voorzichtig liep hij de trap af in dit onbekende huis en beneden aangekomen keek hij om zich heen. Er stonden glazen en flessen die hij nog heel goed kende. Er lag een pakje Marlboro Light en hij nam er een sigaret uit. Voorzichtig ging hij door de achterdeur naar buiten en stak de sigaret aan. Bij het inhaleren kwamen de herinneringen aan de vorige avond en nacht weer naar boven. Het was een en al gezelligheid geweest, ze hadden gekletst en gelachen, gezongen en gehuild. En hij was uiteindelijk samen met hen naar boven gegaan. Hij herinnerde zich nog dat ze gediscussieerd hadden wie en waar zou gaan liggen. Hij in ieder geval in het midden, dat had hij goed bekeken. Welke gezonde vent wil er nu niet tussen 2 bevallige schonen liggen. Ofschoon ze uitgelaten waren door de alcohol kon hij zich niet herinneren dat er iets onbehoorlijks was gebeurd. Dat gevoel had hij zeker niet. Maar hij kon zich ook niet herinneren hoe hij fysiek hier was beland en al helemaal niet hoe hij hieruit kon geraken. Want waar waren zijn vrouw en kinderen, waar was zijn huis?

Een pijnscheut deed hem weer uit zijn mijmeringen terugkeren, de gloeiende peuk verbrandde zijn vingers. Hij liep weer terug naar het huis en als een robot liep hij naar de keuken waar hij zonder na te hoeven denken een ontbijt ging maken voor de 2 slapende nimfen en zichzelf. Hij pakte een dienblad en liep de trap op. Hij hoorde geroezemoes vanuit de slaapkamer en die stemmen klonken als muziek in zijn oren. Bij de laatste trede ging het mis, hij verloor zijn evenwicht en viel voorover op de vloer.

Een luide pieptoon drong zijn oren binnen en hij schoot overeind, zijn haar en hoofd waren bezweet. Maar nu in zijn eigen bed en hij drukte snel de wekker uit. Hij was klaarwakker en keek voorzichtig de kamer rond. Dit was heel herkenbaar zijn slaapkamer en hij hoorde stemmen beneden die hij maar al te goed herkende. Hij deed z’n joggingbroek en t-shirt aan en liep naar beneden. Het hondje kwam hem al direct begroeten, kwispelend van blijdschap. In de woonkamer zat z’n gezinnetje en op de tafel stond een dampende mok verse koffie. Enigszins verdwaasd ging hij op de bank zitten en de stemmen van zijn vrouw en kinderen werden gefilterd door een waas van indrukken. De droom speelde nog door zijn hoofd en hij kon die moeilijk verdringen, hij wilde dat ook niet. Daarvoor was die te mooi.

Hij voelde zich gelukkig en bevoorrecht. Hij voelde zich niet schuldig door die droom, een droom is nu eenmaal een droom. Daar heb je geen invloed op en is vaak een verwerking van allerlei indrukken die je hebt opgedaan en waar gevoelens vanzelfsprekend een rol spelen. Nee, het was mooi geweest en hij kon de droom nu ook plaatsen en op zijn waarde inschatten. Van onschatbare waarde!

Hij stapte in de auto en reed naar zijn werk. Bij het passeren van het winkelcentrum viel zijn oog op een groot bord voor de cafetaria. Op het bord stond met grote letters geschreven: “Patatje Pinda vandaag voor maar 1 euro”! Op zijn gezicht verscheen een grote glimlach……………

Pijn

Daar liep ze dan, helemaal alleen over het verlaten strand. Maar ja wie zou er dan ook met dit weer naar het strand gaan. Het was koud, nat en er stond een verdraaid harde wind. Alleen de echte diehards gingen nu naar buiten, alleen voelde zij zich alles behalve een diehard. Haar tranen vermengden zich met de zilte lucht en de dikke regendruppels die maar bleven vallen. Ze bleef maar denken wat ze nu weer verkeerd had gedaan. Kun je teveel van iemand houden? Had ze hem te veel geclaimd, was ze misschien toch niet leuk, knap of slank genoeg?

Normaal gesproken was ze niet snel van iemand onder de indruk maar deze man was binnen no-time haar leven en hart binnengedrongen. Ze heeft het al die tijd niet willen zien en heeft zich niet genoeg beschermd tegen hem. Ze wist al van tevoren dat ze niet voor elkaar gemaakt waren en daar had ze vrede mee. Maar wat zeg je tegen de kriebels in je buik die opfladderen wanneer je enkel zijn naam in de display van je telefoon ziet staan wanneer hij belt.

Ze vloekt eens goed met woorden waarvan de mannen in de Rotterdamse haven nog van zouden blozen. Ze grinnikte, als haar moeder haar eens zou horen. Ze bleef even staan om naar de zee te kijken die in de verte tegen de pier op knalde. Ze haalde eens goed adem en genoot van de zoute zee lucht die haar longen instroomden. Ze liep langzaam terug naar haar geparkeerde auto en stak een sigaret op, om vervolgens naar zijn huis te rijden want ze hadden afgesproken. Het enige wat ze dacht was: liever dat ik hem af en toe heb dan helemaal niet.

Demonen

“Ik kijk in je ogen, je mooie donker ogen. Ogen die omringd
worden door lange zwarte wimpers, ogen waarboven dikke wenkbrauwen in een punt aflopen. Via je ogen vervolg ik mijn weg naar je neus die doordat ie een paar keer is gebroken niet meer recht staat. Maar dat maakt je neus niet minder aantrekkelijk. Van je neus naar dat heuveltje in je bovenlip. Die hartvormige bovenlip, die zo vrouwelijk gevormd is dat die bij iedere andere man raar zou
staan. Maar jou staat ie prachtig. Dan kom ik bij mijn favoriete gedeelte van jouw gezicht, je onderlip. Die onderlip die net iets voller is dan zijn bovenbuurman. Die onderlip waar ik op wil knabbelen als ik ‘m zie. Die ik wil beroeren met mijn lippen, ik wil er kusjes op geven, ik wil er zachtjes in bijten. Voordat ik mijzelf erin verlies ga ik verder naar je kaak, je stoppelige kaak, je brede kaak, je mannelijke kaak. Ik geef er zachtjes een kusje op, je voelt aan als een man. Het schuurt een beetje maar dat maakt mij niets uit, ik vind het een fijn gevoel.”

Dit heb ik een tijdje geleden geschreven toen ik ontzettend
verliefd was. Als ik het lees krijg ik nog steeds de kriebels in mijn buik.
Toen ik deze man leerde kennen bracht hij mij al gelijk van mijn stuk. Ik wist niet dat iemand dat gevoel naar boven kon brengen, dat oergevoel. Ik wist niet eens dat ik dat in mij had. Ik ben absoluut geen klein vrouwtje maar als ik bij hem was dan voelde ik mij wel zo, alsof ik beschermd moest worden . Wat raar is want als iemand zich zelf kan beschermen dan ben ik het wel. Mede daarom heb ik afstand van hem moeten nemen.

Deze man heeft namelijk grote demonen, demonen waar ik niets
mee te maken wil hebben. Waar ik niets mee te maken kan hebben, dat druist tegen alles in waar ik voor sta. Ik wil absoluut niet de moraalridder uit gaan hangen want als ik iets niet ben dan is dat het wel. De mensen die mij kennen zullen dit beamen. Toen hij zijn hart luchtte bij mij voelde dat ook goed, alsof je hem kan beschermen, alsof je zijn veilige haven kunt zijn. Maar als je eerlijk naar jezelf toe bent dan weet je dat je hier afstand van moet nemen.
Maar ook al neem je afstand van iemand om jezelf te beschermen, de pijn is er niet minder om.

Virus maligni hominis vermis

Ze bestaan al vanaf ongeveer 1988, computervirussen.
Soms leiden ze tot wanhoop en moet het gehele systeem worden schoongeveegd, maar meestal bezorgen ze je alleen overlast en irritaties.   Globaal kunnen computervirussen worden ingedeeld in meerdere groepen, ik beperk me tot een van de meest kwaadaardige: de Worm.

Dit stuk gaat echter over een hele speciale worm, namelijk de “Real Life Worm”. Deze is “technisch” verwant aan de computerworm die netwerksystemen besmet en een puur destructief karakter heeft, alleen is hier sprake van een menselijke variant, die opereert in mijn real life netwerk en privéleven.

Ik noem mijn “Real Life Worm” voor het gemak even X.  X. kroop enkele jaren geleden langzaam mijn leven in.  Zich onschuldig en vriendelijk nestelend in mijn netwerk van familie en vrienden, zowel in real life als in het virtuele leven.
Eerst Hyves, daarna Facebook en tenslotte Twitter.

Op subtiele wijze probeerde X. vanaf het prille begin alles over mij te weten te komen.  Dat vond ik op zich geen probleem, ik heb niets te verbergen en ik bepaalde zelf welke informatie relevant was voor X.  Op dat moment kon ik nog niet bevroeden welk  boosaardig karakter verborgen zat in de genen van X.  Het contact werd frequenter en er werd door X. steeds dieper gewroet in mijn leven.  Ik waardeerde X., had geen argwaan of wantrouwen want ik ben van nature iemand die altijd uitgaat van het goede in de mens.
Okay, X. was wel heel erg aanwezig, zichzelf enigszins overschreeuwend, maar soit, iedereen heeft zo zijn minpunten, toch?

We zijn nu een paar jaar verder en X. is uitgegroeid tot een boosaardige worm die behoort tot de menselijke variant van de XSS-worm:  als een duvel uit een doosje werden er zonder aanleiding allerlei onwaarheden en denigrerende opmerkingen over mij geventileerd op o.a. Twitter en werd ik publiekelijk beschuldigd van het spelen van “spelletjes”.                                                                                                                  Vanzelfsprekend werd het geheel aan ranzigheid dubbelzinnig en cryptisch omschreven want X. schuwt de directe confrontatie, verschuilt zich achter een façade van onschuld en hypocrisie.  Zoals de XSS-worm is X. erop gericht om persoonlijke gegevens van mij te “stelen” op het internet, repeterend gebruik makend van allerlei fakeprofielen om daarna familie, vrienden en kennissen te ”infecteren”, met als voornaamste doel om mijn “systeem’, dus mij en mijn omgeving, te beschadigen.
Want tenslotte is dat het ultieme doel van een worm, het permanent beschadigen van een systeem, in dit geval mijn privéleven dus.

Een van de opmerkingen die X. publiekelijk ventileert is dat ik mezelf o.a. presenteer als een blogger maar dat ik totaal niet over een schrijverstalent beschik.   Dat is natuurlijk een persoonlijke  mening die iedereen mag uiten, maar ik schrijf blogs voor m’n plezier en om zaken van me af te schrijven, en sta altijd open voor kritiek, positief of negatief.  Mijn blogs zijn verschillend van aard, maar fictief of niet, ze zijn altijd vanuit mijn hart geschreven.  Ik pretendeer helemaal niet een schrijver te zijn, laat staan eentje met talent;  het is ook niet mijn beroep en ik hoef er niet mijn gezin van te onderhouden.  Blogger betekent alleen dat je een weblog bijhoudt en berichten schrijft en bloggers zijn momenteel al ruim vertegenwoordigd op het internet.

Wat een fel contrast met X.,  die zich een schrijver (met talent) noemt en zich ook overal als zodanig profileert terwijl ze enkel blogs schrijft, overigens met veel taalfouten, maar dat terzijde.   Wanneer er sprake is van een echt schrijverschap komt er toch veel meer om de hoek kijken. Dan schrijf je namelijk boeken en ben je tevens de maatschappelijke figuur die zich ook buiten zijn boeken (en in zijn privéleven) manifesteert. (http://www.fontys.nl/lerarenopleiding/tilburg/nederlands/syllabus
literaire begrippen.doc )

Kortom, iemand die zichzelf een (groot) schrijver noemt of voelt maar dat eigenlijk helemaal niet is, behoort in mijn optiek tot de zogenaamde “self-declared writers” en die lijden aan een chronisch gebrek aan zelfreflectie en introspectie.
Een citaat dat perfect past bij een dergelijke vorm van zelfoverschatting komt van de Argentijnse auteur Jorge Luis Borges  (1899 – 1986): “De eerste plicht van een onbekend schrijver is interessant te zijn. Vervelend zijn mogen alleen reeds
beroemde schrijvers.”
Mooier had ik het niet kunnen zeggen, maar ik ben dan ook geen auteur.
En dat zeg ik nu zelf!

Gelukkig is  X. door de mand is gevallen middels een perfect onderhouden “antivirusprogramma”, te weten; mijn gezond verstand, logica, levenservaring en mensenkennis.      Toegegeven, ik heb me behoorlijk opgewonden en geërgerd aan worm X., vooral omdat de worm zeer ernstig stookgedrag ging vertonen en geen middel te ranzig vond om mijn privé leven te  beschadigen.

Maar ik ben nu op het  punt aangekomen waarop ik eigenlijk alleen maar heel hard moet lachen.  Want deze real life worm, deze parasiterende zieke geest, is eigenlijk te lachwekkend voor woorden en ziet niet in dat ze al lang ontdekt is door de vele receptoren van mijn antivirusprogramma.   X. gaat fouten maken, krijgt ruzie met haar omgeving, stoot mensen af en langzaam brokkelt de macht van X. af.     Iedereen die het ziet, behalve X.

Hoe moet ik hiermee omgaan is een vraag die ik mezelf regelmatig heb gesteld.  X. zal ongetwijfeld doorgaan met het proberen te beschadigen van mijn of andere levens,  want een real life worm kan simpelweg niet anders.  Is specifiek hiervoor ontworpen en eigenlijk is dat best triest.
Want vroeg of laat gaat het pertinent mis.   Zoals met bijna alle computerwormen ontmoet de real life worm namelijk uiteindelijk het antivirusbestand dat haar in quarantaine zal plaatsen in afwachting van een vernietiging.
Real life wormen vernietig je echter niet fysiek, het zijn nu eenmaal mensen van vlees en bloed en geen digitale bestanden.                                                                                                   Maar ik wis haar wel symbolisch, ik stop X. namelijk onder een grote poeptegel waarop staat:  “Hieronder ligt X.  Voor uw eigen veiligheid, laat s.v.p. deze tegel liggen want bij het lichten van de tegel zult u geconfronteerd worden met veel ranzigheid en een niet te harden stank, besef dat het venijn van de real life worm altijd in de staart zit.   U bent dus gewaarschuwd!”